Motywacja osiągnięć

Wydrukuj test i zaznacz odpowiedzi zgodnie z instrukcją.
Do dalszej części przejdź dopiero po wypełnieniu testu.

KLUCZ DO OCENY ZNAJDUJE SIĘ W OSOBNYM PLIKU

NORMY DLA KOBIET
wynik bardzo niski: poniżej 49
wynik niski: 49 - 54
wynik poniżej przeciętnej: 55 – 57
wynik przeciętny (norma): 58 – 65
wynik powyżej przeciętnej: 66 – 68
wynik wysoki: 69 – 76
wynik bardzo wysoki: powyżej 76
NORMY DLA MĘŻCZYZN
wynik bardzo niski: poniżej 49
wynik niski: 49 - 55
wynik poniżej przęciętnej: 56 - 60
wynik przeciętny (norma): 61 - 67
wynik powyżej przeciętnej: 68 - 70
wynik wysoki: 71 - 77
wynik bardzo wysoki: powyżej 77
TEST MOTO – WYNIKI

MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ
Koncepcja motywacji osiągnięć, interpretowanej jako dyspozycja osobowości, została stworzona przez D. Mc Clellanda i J. W. Atkinsona (1953-1966) – z późniejszymi modyfikacjami innych autorów (m. in.: H. C. Heckahusen, N. T. Feather)
(za: Łukaszewski i Doliński 2002, zdj. google).

MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ
Czy można, bez popadania w hipokryzję, być zarazem zamożnym i pobożnym?
Inspiracją dla koncepcji motywacji osiągnięć były rozważania M. Webera.
W fundamentalnym dla nauk społecznych dziele „Etyka protestancka a duch kapitalizmu” (1905), zwraca on uwagę na chrześcijański dualizm: szacunek dla wartości religijno-moralnych oraz pogardę dla doczesnych wartości materialnych.
Z kolei, w krajach zdominowanych religijną ideologią protestancką ten problem etyczny pojmowany był odmiennie. Religia zreformowana – protestantyzm (a zwłaszcza kalwinizm), wskazuje że powodzenie jest znakiem Boga (dogmat łaski) i dotyczy grona wybranych. Nie wolno jednak poprzestać na drobnych osiągnięciach – człowiek zobowiązany jest do ciężkiej pracy i osiągania doczesnego sukcesu (za: Łukaszewski i Doliński 2002, zdj. google).

MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ
(wg D. Mc Clellanda i J. W. Atkinsona /1953-1966/, z późniejszymi modyfikacjami)
„tendencja do osiągania i przekraczania standardów doskonałości związana z odczuwaniem pozytywnych emocji w sytuacjach zadaniowych, spostrzeganych jako wyzwanie” (Łukaszewski i Doliński 2002, s. 461).

MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ
(wg D. Mc Clellanda i J. W. Atkinsona /1953-1966/, z późniejszymi modyfikacjami)
W nawiązaniu do głównej definicji McClelland i Atkinson postulują występowanie dwóch odmiennych wzorców motywacji (za: Łukaszewski i Doliński 2002, zdj. google):
tendencji do osiągania sukcesu (Ts)
(funkcja wartości sukcesu i subiektywnego prawdopodobieństwa sukcesu: Ts = Ws x Ps)
tendencji do unikania porażki (Tp)
(funkcja wartości porażki i subiektywnego prawdopodobieństwa porażki:
Tp = Wp x Pp, gdzie Wp = - Ps)
Zwykle ludzie motywowani są przez obie tendencje. Różnice indywidualne polegają na tym, że motyw osiągnięcia sukcesu jest silniejszy i częstszy od motywu unikania porażki lub odwrotnie.
Stanowi to ostatecznie o dominującym, „centralnym” wzorcu motywacji (Tc):
Tc = Ts + Tp

MOTYWACJA OSIĄGNIĘĆ
(wg D. Mc Clellanda i J. W. Atkinsona /1953-1966/, z późniejszymi modyfikacjami)
W oparciu o założenia teoretyczne i wyniki badań empirycznych wykazano, że:
osoby o wzorcu motywacji S (sukces):
preferują zadania średnio trudne, koncentrują się na celach odległych w perspektywie czasowej, są zdolne do odraczania nagród, pamiętają zadania niedokończone lub niewykonane (tzw. efekt Zeigarnik), w sytuacji zadaniowej koncentrują się na programie czynności, wykazują upór i zaangażowanie w dążeniu do celu, a także odporność na przeszkody i niepowodzenie;
osoby o wzorcu motywacji N (niepowodzenie):
preferują zadania łatwe (minimalizacja ryzyka) lub bardzo trudne (obrona „ego”, w przypadku tego typu zadań porażka nie przynosi ujmy), preferują zadania bliskie w perspektywie czasowej, mają obniżoną zdolność do odraczania nagród, w sytuacji zadaniowej koncentrować się będą przede wszystkim na ocenie i w związku z tym na unikaniu niepowodzenia, wykazują tendencję do wycofywania się z wysiłku lub rezygnacji z kontynuowania działań w przypadku wystąpienia trudności
(za: Łukaszewski i Doliński 2002; Widerszal-Bazyl 1978).

SZTUKA MOTYWACJI:
„Cieszmy się najdrobniejszymi sukcesami. Są ważniejsze od ponoszonych porażek”
METODA MAŁYCH KROKÓW:
bez względu na to, jak skromne są Twoje sukcesy, zwracaj na nie więcej uwagi, niż na niepowodzenia. Notuj sukcesy, tworząc rejestr własnych osiągnięć;
każdego dnia stawiaj sobie drobne zadanie, związane z lepszym gospodarowaniem czasu
zwracaj uwagę, by nie wyrażać się źle o swoim działaniu i aby nie żałować straconych okazji
rano zastanów się, co Cię może spotkać przyjemnego – nawet jeśli jest to drobnostka
staraj się zaczynać dzień o tej samej porze i przestrzegaj tego
dbaj o dobry nastrój – sprawiaj sobie drobne przyjemności i unikaj niekoniecznych negatywnych stymulacji – wyłącz się!
jeśli coś Ci się nie udało – ciesz się ze zdobytego doświadczenia
znajdź czas na aktywność fizyczną – ale taką jaką lubisz – w efekcie wysiłku fizycznego mózg wytwarza endorfiny, substancje odpowiedzialne za odczucie przyjemności (za: Kaźmierczak 2005)