Mistrzowie baroku rodzina Fontanów

Józef II Fontana herbu Fontana (urodzony w 1676 w Mendrisio (Szwajcaria), zmarł
w 1739 w Warszawie) – polski architekt pochodzenia włoskiego. W jego pracach widać nawiązanie do barokowego klasycyzmu. Syn Józefa - również architekta.
Kościół św. Jana Bożego w Warszawie
(Leszno)
1650

Jakub Fontana (urodzony w 1710 - Szczuczynie, zmarł 13 kwietnia 1773 w Warszawie) – polski budowniczy i architekt pochodzenia włoskiego, przedstawiciel baroku i klasycyzmu, nadworny architekt królów Polski, podpułkownik a następnie pułkownik Armii Koronnej, syn Józefa, brat Jana Kantego i Józefa.
W jego realizacjach widoczne są wpływy saskiego baroku, francuskiego rokoka
i wczesnego klasycyzmu.
Radzyń Podlaski Eustachego Potockiego, ok. poł. XVIII w.

Paweł Antoni Fontana, właściwie - Paolo Antonio Fontana (ur. 28 października 1696 w Castello Valsolda nad jeziorem Lugano, zm. 17 marca 1765 w Zasławiu na Wołyniu). Czołowy architekt doby późnego baroku w Polsce, z grupy architektów przybyłych z regionu jezior Como (Lombardia) tzw. „komasków” i Lugano (Ticino, Szwajcaria). Był architektem nadwornym rodu Sanguszków. Autor kościołów, zespołów klasztornych, przebudów założeń pałacowych, głównie na Lubelszczyźnie i Wołyniu.
Dla Sanguszków (najpierw dla Pawła Karola Sanguszki, a następnie dla wdowy po nim Barbary z Duninów) pracował od ok. 1733, przygotowując dla nich przebudowy założeń pałacowych w Lubartowie i Zasławiu na Wołyniu. Znany przede wszystkim jako autor obiektów sakralnych – kościołów w Rawie Ruskiej, Lubartowie, Włodawie, Chełmie, czy Wielkiej Synagogi we Włodawie. Był architektem kilku założeń klasztornych, m.in. we Lwowie i Lublinie.
Jego dzieło charakteryzuje integracja przestrzeni i bryły w celu ujednolicenia wnętrza budowli. Połączenie planów podłużnego z centralnym było „odwiecznym marzeniem architektów”, jak pisze Mariusz Karpowicz w książce Sztuka polska XVIII wieku.

Lubartów, św. Anna
1733 - 1738

Włodawa, kościół parafialny pod wezw. Św. Ludwika
z klasztorem paulinów,
1739 - 1752

Kościół św. Apostołów w Chełmie (dawniej z klasztorem oo. pijarów)
W latach 1753-1763 zbudowano obecny kościół p.w. Rozesłania św. Apostołów. Fundatorami byli Marianna i Andrzej Wolscy oraz Wacław Piotr Rzewuski.
Budowę kościoła powierzono architektowi Pawłowi Antoniemu Fontanie, a pracami budowlanymi kierował Tomasz Rezler.
Konsekrowany w 1795 r.
Świątynia uniknęła zniszczeń w ciągu swej historii, była tylko wielokrotnie remontowana, ostatni raz w 1994, kiedy to wymieniono pokrycie dachu na blachę miedzianą i położono tynki zewnętrzne.

We wnętrzu drewniane ołtarze, ambonę i chrzcielnicę wykonał
w stylu rokokowym w trzeciej ćwierci XVIII w. Michał Filewicz.
W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks, a na zasuwie – obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Ołtarze boczne po lewej stronie mieszczą obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej, św. Antoniego, Adoracji Matki Boskiej przez św. Józefa Kalasantego, św. Kajetana z Dzieciątkiem i Matki Bożej (wszystkie pędzla Szymona Czechowicza). Ołtarze boczne po prawej zawierają obrazy: św. Józefa z Dzieciątkiem – (pędzla Czechowicza), Matki Boskiej Łaskawej, Przemienienia Pańskiego (kopia Rafaela).
W nawie stoją zabytkowe ławki rokokowe i cztery późnobarokowe konfesjonały. W zakrystii znajdują się zabytkowe naczynia i szaty liturgiczne.
Polichromie ścienne wykonał Józef Meyer (Majer, Mayer, Mejer) pochodzący z Brna na Morawach. Około 1749 roku zamieszkał we Lwowie. W 1759 roku od Augusta III Sasa otrzymał tytuł malarza nadwornego. Zanim przybył do Lublina, wykonał freski m.in.
w kościele św. Marcina we Lwowie (1747–1748), kościele karmelitów trzewiczkowych w Trembowli (1750), kościele św. Krzyża we Lwowie (1753–1755). Na lata 1756–1757 przypadają jego prace w kościele jezuitów w Lublinie. Po ich zakończeniu, w 1758 roku wykonał freski w kościele pijarów w Chełmie. Przypisuje się mu również freski z kościoła w Siemianówce koło Lwowa (1744) i freski w jednej z kaplic w kościele pijarów w Opolu Lubelskim.

Kamienne tablice Mojżesza
wg Biblii zostały wręczone Mojżeszowi przez Jahwe na górze Synaj; wyryty tekst na 2 kamiennych tablicach zawierał podstawowe zasady przymierza Boga z ludem Izraela; tablice te miały być przechowywane w Świątyni Jerozolimskiej.
Boże przebacz, stoję przy moich grzesznikach
Deus propitius esto mihi peccatori