Яўгенiя Янiшчыц

Я.Янішчыц у дзяцінстве
Нарадзілася Яўгенія 29 лістапада 1948 года
ў вёсцы Рудка Пінскага раёна
Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям‘і.

Жэня Янішчыц скончыла Рудкаўскую
пачатковую школу,потым
Мерчыцкую сямігодку,
а потым ў 1966 годзе –
Парэцкую сярэднюю школу.
ПАРЭЦКАЯ БАЗАВАЯ
ШКОЛА

Я.Янішчыц сярод
аднакласснікаў
(сядзіць злева)
У школьным
музеі

Свой першы верш яна напісала,
калі вучылася ў Мерчыцкай школе,
будучы сямікласніцай

Першы свой верш назвала
“ГОЛУБ”,
які быў надрукаваны ў раёнцы
“Палеская Праўда”

Будучы вучаніцай 10 класа
Парэцкай сярэдняй школы,
Жэня Янішчыц стала пераможцай
конкурса юных паэтаў

У 1967 годзе сям‘я Жэні пераязджала
з вёскі Рудка ў Велясніцу.
Тады на гарышчы паклалі розныя рэчы,
а разам з імі і сшыткі Жэні з вершамі.

Вось напрыклад некалькі
рукапісаў вершаў Жэні:

Рукапіс верша Ж. Янішчыц

Рукапіс верша “Вясной”,
напісанагша ў 1964 годзе

Шмат вершаў прысвяціла свайму духоўнаму
настаўніку Фёдару Фёдаравічу Цудзіла,
які не толькі падказаў, заўважыў першыя
яе пошукі ў свеце паэтычнага слова.
ФРАГМЕНТ СТЭНДА З
МУЗЕЯ Я.ЯНІШЧЫЦ
З ПАРТРЭТАМ НАСТАЎНІКА
ЦУДЗІЛЫ Ф.Ф.

У старэйшых
класах Жэня вяла
перапіску з Нілам
Гілевічам.

На вершы Я.Янішчыц
выконваліся песні

Разам з Ю.Голубам на 15 з’ездзе
пісьменнікаў Беларусі ў 1986 годзе

Я.Янішчыц побач з А.Разанавым

Аўтографы маладым.
1987 год
На вечары паэзіі маладых.
1978 год

Я.Янішчыц і З.Прыгодзіч.
1978 год
М.Танк і Я.Янішчыц.
1980 год
Паэтэсса з калегамі.
Злева на права:
А.Марціновіч,М.Дукса,
Ю.Голуб,Я.Янішчыц,
Г.Далідовіч,Л.Дайнека,
М.Федзюковіч

З Іванам
Шамякіным.
1978 год
На кніжнай ярмарцы
на пл. Якуба Коласа
ў Мінску выступае
С.Законнікаў

Сярод калег на
Пленуме Саюза
Пісьменнікаў
Беларусі.
1983 год
На літаратурным
вечары ў Барысаве.1985

19 жніўня 1971 года Яўгенія Янішчыц выйшла замуж за паэта Сяргея Панізніка
Ніл Гілевіч віншуе Я.Янішчыц
і С.Панізніка з вяселлем

Праз час у маладых
нарадзіўся сын Андрэй

Але ці шлюб не вытрымаў выпрабаванне
славай, ці сапраўды любоўная лодка
разбілася аб быт.
Дзве душы, мабыць, замкнуліся адна на
адной і сталі ў сваім развіцці,
што асабліва згубна для творчых асоб.
Стала цесна, не хапала паветра…
Янішчыц засталася з сынам,
творчасцю і кар’ерай…

Ліст да сяброўкі Тамары Аўсяннікавай:
«Милая Тамарка, здравствуй!
Извини, что тебе долго не писала, таким
тягостным и трудным для меня было
последнее время минувшего года, что врагу,
как говорится, не пожелаешь. Но всё окончилось.
<…> трудно и горько об этом вспоминать, тем более – писать.
<…> Как бы ни было трудно, всеми силами
старайся сохранять семью…
Одиночество – это невесёлое дело»

Жэня хадзіла па зямлі, а жыла нябёсамі.
І аднойчы вырашыла спазнаць вышыню да канца.
25 лістапада 1988 года,
праз 5 дзён пасля свайго дня
нараджэння яна ступіла
“у вечнасць” з восьмага паветра…

Няхай грамы ператрасаюць,
Пераварочваюць мой шлях,
Але гудзе любові крылле,
Шчаслівы славячы прыгнёт.
Жыццё маё ,і там ,на схіле,
Ты ўсё – загадкавы палёт.
Я.Янішчыц

З мэтай ушанаваць памяць
“палескай зоркі” быў адкрыты музей
21 лістапада 1998 года
да 50-годдзя паэтэсы.
Размешчаны ў Парэцкай базавай
школе, дзе вучылася Я.Янішчыц.

Тут размешчаны
музей Я.Янішчыц
А.П.Сідарук сабрала
першакрыніцы
творчасці
Яўгеніі Янішчыц

Сшыткі з
першымі
паэтычнымі пробамі
Жэні
Адна з экспазіцый
літаратурнага
музея
Яўгеніі Янішчыц

Кніга водгукаў у літаратурным
музеі Я.Янішчыц

У сакавіку 1998 года было вырашана надаць імя
Я.Янішчыц раённай
цэнтральнай бібліятэцы.
У горадзе Пінску яе імем названа
вуліца ў новым мікрараёне.

“Запомніце мяне,якая ёсць!” – радкі з верша
Я.Янішчыц. Мы павінны зрабіць усё, каб яны
здзейсніліся, каб Зорка Яўгеніі Янішчыц
ніколі не згасла, а з кожным годам
разгаралася ўсё ярчэй і ярчэй.

Такой прысні, як яблыневы сад.
Там не ачахла сонечная сцежка.
Хвалюецца высокі снегапад,
А на губах – іскрыстая ўсмешка…
Запамятай такою, як была,
Здзірала як нясцерпныя кляйноты.
Смяюцца вочы, поўныя святла.
А на губах – гарчавінкі самоты.