Некоторые мысли по поводу поэтики Владимира Брендоева

Язык и жизнь
Kieli on kai midä on täs muailmas.
Kieles on kogo rahvahan elos probleemoineh.
Kieli on rahvahan älyn da mielen, neron da
kehituksen tovendus.
Kieli on rahvahallizen kul'tuuran mustomerki.
Kieli on ainavo välineh, kudaman avul
voi sällytiä etnokul'tuuru.
Sikse Kielen merkičys ristikanzan elokses
nouzou ihan pinnale.
Ludmila Markianova.

Язык и творчество
On hengis kieli tuattoloin,
Vie ei pie panna tuohustu.
Sa kodvaine vai vuottele,
Se näppižel vai myöhästyi…
Se kai, mi meile tuatas jäi,
on, tiettävaj, armas, omuttu,
no ylbeilemmö, vuota vai,
myo livvin kielen čomuttu.
Tämä taido varmah on kiinni muamankieles, rudai kuvastav kielikuvien avul rahvahan ainehellizen da hengizen kultuuran perindölöi. Ezimerkini täs voi mainita karjalastu runoniekkua Vladimir Brendojevua. Häi oli opastunnuh ristikanzu, suannuh ven'ankielizen opastuksen i allus kirjutteli runoloi ven‘akse. No tovelline runosuoni puhkei vaste silloi, konzu häi rubei kirjuttamah karjalakse omal muamankielev.
Ludmila Markianova

Владимир Брендоев
«Что я люблю»
Люблю, как летний ветерок легко бежит,
Как губка у ребёнка жалобно дрожит,
Ещё люблю собак и кошек тоже,
Как жизнь любить, когда ты тяжко болен, можешь.
Люблю, когда растёт берёза в огороде,
Не обижаюсь долго на крапиву при дороге.
Люблю дожди я за дугу цветную,
А в небе – звёзды врассыпную.
Люблю в Олонец лихо мчаться,
Карельской песней наслаждаться.
Люблю, когда ты улыбаешься глазами
И кажется, весь мир вдруг исчезает рядом с нами.

Suvaičen kezäl kebjiädy tuuldu,
lapsi kui abein säräittäy huuldu.
Tuuli neitä tuuvitteli,
Aalto impeä ajeli,
Umpäri selän sinisen,
Lakkapäien lainehien;
Meri paksuksi panevi.
Kalevala
Рождение мира
и человека

Suvaičen koirua, suvaičen kažii,
Ristikanzu
(Человек)
Pereh
(Семья)
Luondo
(Природа)
Luijtundu omis kallehužis
(Утверждение собственных,
личностных ценностей)

Elostu kui vai voit suvaija läžii.
Eloksen ratas
punoh da punoh,
päjvűl daj yöl,
konzu unohtun uneh.

Suvaičen koivuu, kazvaijua pihas,
šiiloihgi en ole ainažes vihas.
Suvaičen vihmua –vembelen tähte.
Suvaičen taivastu sagenah tähtil.
Mua(земля)
Taivas(небо)
Ristikanzu(человек)
Luondo (природа)
Kestačču elon jarjestus, tazoitus
(устойчивость жизненных основ,
ценностей)
Mua muamos, taivas tuattos,
vesi on vahnim velles.
(Karjalan poslovitca)
(Земля – мать, небо – отец,
вода – старший братец.
Карельская пословица)

Suvaičen Anukseh siirättiä ajua,
kuunella suvaičen livvikse pajua.
Oma mua, oma randu,
muaman da tuatan
kodirandu, kodoilu,
pieni hieru,
Anus, Anusrandaine…
Livvin kieli, muaman kieli,
tuattoloin kieli
(язык ливвиков,
материнский язык, язык отцов)

Suvaičen konzu sa muhiźet silmil,
lienoy kai peitetty ihalmo ilmi…
Suvaičendu on hävittävus mieron
daj
hanen zavodindu.
(Настоящая любовь – это
исчезновение мира
и его повторное рождение)
…зеленее
Становлюсь травы, и вот-вот как будто
С жизнью прощусь я.
Сапфо.
«Любовь до гроба» - русск. разг.

Suvaičen kezäl kebjiädy tuuldu,
lapsi kui abein säräittäy huuldu.
Tuuli neitä tuuvitteli,
Aalto impeä ajeli,
Umpäri selän sinisen,
Lakkapäien lainehien;
Meri paksuksi panevi.
Kalevala
Mieron da ristikanzan
roindu
Eloksen ratas
Колесо жизни

Huvät meiän muan eläjät, lugiekua raukku Vladimiran Brendoevan runoloi da suvaikua livvin kieldu!
Читайте, пожалуйста, Владимира Брендоева.
Читайте по-карельски!